بـــــاز هم شام سیه آغاز شد                    

وحشتی در شب طنین انداز شد

در هجــــوم بی امان تندبــــاد                    

قصه ای پر درد دیگر باز شد

 

کلبه ای چوبی کنار جنگل است                 

ساکن آن یک زن بی همدم است

خاطــــــرات آن شب مرگ آفرین                  

باز هم در خــــاطرش تکــــرار شد

 

آن شب مـــرگ آفرین تنها نبود                    

کودکی آنجا کنــارش خفته بود

مرد بیمارش کمی آن سو ترک                   

غرق هذیان بود و تب آغاز شد

 

کلــــبه چوبی میان تنـدبـــاد                       

ناله می کرد و صدای جغد و بــاد

زوزه ی پرهیبت طوفان سرد                       

بی امان در دشت شب تکرارشد

 

موج درد و یک دهان لبریز داد                      

لحظه‌ای دنیا ز حـرکت باز ماند

ناله های مـرد آنگه قطع شد                     

گریه های کودکش آغـــازشــد

 

نه خدایا این خیالی بیش نیست                

رفتنش،خواب عمیقی بیش نیست

لیک مردش رفته بود و این جهان                 

سر به سر لبریــــز اشک و آه شد

 

بعد آن شب زندگـــی دیگر نبود                  

جز برایش کودکــــی زرد و کبـود

طفل معصومی که سالی بعدتر                  

مرگ ناگاهش غمی جانکاه شد

 

امشب آن زن باز در خود می‌خزد                

بغض کهنه در دلش سر می زند

خاطـــــرات آن همه بی همدمی                 

در دلش کوهی شد و تکرار شد

 

یک بغل گریه برایش مانده است                 

خاطرش از زندگی آزرده اســت

کاش بعد مرگ مردش مرده بود                   

طفل هم امشب ز درد آزاد شد

 

معنی هستی به غیر از درد چیست           

تلخ تر از درد هستی، بی کسی است        

زندگــــی تنها برای اغنـــــیاست                 

 فقر هم دردی مصیبت ساز شد

 

باز هم سیلی تندِ تندر است                     

بغض زن بشکسته و چشمش تر است

زوزه ی گرگ و صدای تندباد                       

باز درد بی کسی آغــــاز شــــد