يک نگاه خيس

دوخته بر پرده ي بي انتهاي شب

و روياي گنگ و ناپيداي طلوعي ديگر

چه بهت بي پاياني...

در اين شب ويران

ميان انبوه سايه هاي سرد ترديد

مهتاب ، خيالش هم محال است

ستاره ای کاش کورسو می زد...